{"status":"success","count":53968} Parafia św. Pierwszych Męczenników Polski w Częstochowie

Witamy na stronie parafii

Świętych Pierwszych Męczenników Polski w Częstochowie.

Szczęść Boże!

 

Miłosierdzie Boże « WIERZE UFAM MIŁUJĘ

 

 

MSZE ŚWIĘTE

W niedzielę: 8.00 9.30 11.00 12.15 17.00

w dni powszednie: 8.00 18.00

 

 

KANCELARIA PARAFIALNA CZYNNA

w piątki w godz. 16.30 do 17.30

w sprawach nagłych proszę dzwonić: 515 156 506

 


           

Różaniec modlitwa różańcowa tajemnice różańca świętego

Różaniec - modlitwa prostoty i głębi

     1. Historia różańca

     Różaniec w pierwszej kolejności oznacza sposób modlitwy, po drugie zaś jest to «narzędzie» do odmawiania tej modlitwy, czyli sznur paciorków odpowiednio podzielonych, na których liczy się wypowiadane formuły. Ta postać różańca., którą znamy dzisiaj nie powstała w jednym momencie lecz kształtowała się przez wieki, przechodząc przez różne etapy.

     Od początku chrześcijaństwa wielu wiernych bardzo poważnie traktowało słowa św. Pawła: Nieustannie się módlcie (1 Tes 5,17). Odpowiedzią na to wezwanie, szczególnie w środowiskach pustelniczych i zakonnych, były modlitwy powtarzalne, czyli krótkie zwarte formuły wielokrotnie powtarzane, które skupiały myśli, a serca wznosiły ku Bogu. Znane są np. świadectwa o pustelniku Pawle z Teb (III w.), który starał się odmawiać każdego dnia trzysta razy «Ojcze nasz». Do liczenia modlitw używał trzystu kamyków, które kładł sobie na kolana i stopniowo zrzucał.

Od wieku VI używano już do takiego liczenia sznura z paciorkami. Z IX wieku pochodzi najstarsze znane świadectwo wskazujące, że jedną z takich powtarzalnych formuł było zaczerpnięte z Ewangelii pozdrowienie anielskie «Zdrowaś Mario».

     Modlitwa ta bardzo rozwinęła się w średniowieczu, które odznaczało się niezwykłym nabożeństwem do Matki Bożej. Wtedy też pojawił się zwyczaj odmawiania 150 «Zdrowaś», co było inspirowane Psałterzem, który liczy 150 psalmów. Dlatego też mówiono o «psałterzu Maryi». Mniej więcej od XII w. znany jest zwyczaj przeplatania modlitwy «Zdrowaś Maryjo» z «Ojcze nasz». Również w średniowieczu, w czasie jednej z wielkich epidemii dżumy do pozdrowienia anielskiego dodano drugą część: Święta Mańo, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi terazi w godzinę śmierci naszej.

     Nadanie tej modlitwie nazwy «różaniec» nie jest łatwe do wyjaśnienia, choć wiadomo z całą pewnością, że róża od bardzo dawna jest symbolem Matki Bożej. Być może wpływ miał tu istniejący w średniowieczu zwyczaj przyozdabiania głowy wieńcem z kwiatów. Wieniec ten w niektórych językach nazywano właśnie «różańcem». Wyjaśnienie może przynosić pewna XIII-wieczna legenda. Otóż ten świecki zwyczaj ozdabiania głowy przeniesiono też na Maryję. Legenda opowiada o pewnym bardzo leniwym młodzieńcu. Jedynym dobrem jakie czynił było to, że każdego dnia splatał wieniec, którym przyozdabiał figurę Maryi. Dotknięty łaską wstąpił do zakonu. Jednakże nie mogąc w klasztorze codziennie zbierać kwiatów na wieniec, zaprzestał swojego zwyczaju. Było mu tego żal i już zamierzał opuścić klasztor, ale pewien stary mnich udzielił mu takiej rady: Jeśli chcesz życiem nowym cieszyć Maryję Królową, z szlachetnych czynów wianek w każdy dzień niech dostanie. Wplataj weń słowa chwały (...) po pięćdziesiąt Zdrowaś Maryja codziennie będziesz odmawiać. To już będzie cały wieniec, który ona bardziej ceni niźli lilie, niźli róże.

     Około XV w. odmawianie różańca połączono z rozważaniem życia Jezusa i Maryi. Wyodrębniono 15 istotnych momentów z ich życia i powiązano je z dziesiątkami "Zdrowaś Maryjo». Tajemnice podzielono na trzy części: radosne, bolesne i chwalebne. W ten sposób w ciągu kilku czy kilkunastu wieków ukształtowała się taka postać różańca, jaką znamy dzisiaj.

     Przez długi czas powstanie różańca kojarzono z postacią św. Dominika, który miał go «otrzymać» od samej Matki Bożej podczas objawienia. Skoro jednak, jak widać, różaniec powstawał przez wieki, to nie sposób przypisać go jednemu człowiekowi. Niewątpliwie św. Dominik i jego bracia, którzy, jako wędrowni kaznodzieje przemierzali świat, ogromnie przyczynili się do rozpowszechnienia tej modlitwy. W 1569 r. papież Pius V - dominikanin - specjalnym dokumentem nadał różańcowi formę, która przetrwała aż do naszych czasów.

     Jednakże historia różańca na tym się nie zakończyła. Najnowszy etap to zmiana, którą wprowadził Jan Paweł II. W 2002 r. ogłosił on list apostolski O Różańcu Świętym, w którym ukazał i potwierdził wartość tej modlitwy, zachęcił do jej praktykowania, a także wprowadził nowe tajemnice, które nazwał tajemnicami światła. Obejmują one najważniejsze wydarzenia z okresu publicznej działalności Jezusa, począwszy od chrztu w Jordanie aż do ustanowienia Eucharystii. Papież umiejscowił te tajemnice w strukturze różańca pomiędzy tajemnicami radosnymi, a bolesnymi. Ta nowość wprowadzona do modlitwy różańcowej jest zarazem wskazówką, że odmawiając różaniec możemy rozważać także inne wydarzenia ewangeliczne, które pozwolą lepiej i pełniej ogarnąć w medytacji tajemnicę Chrystusa. Bo taka jest istota różańca, jak to wyraził Jan Paweł II: ma prowadzić ducha do zasmakowania w poznawaniu Chrystusa.

     2. Formy różańca

     Od średniowiecza ludzie modlący się na różańcu gromadzą się we wspólnoty. Takimi wspólnotami są w pierwszej kolejności bractwa różańcowe, skupiające świeckich, którzy statutowo zobowiązani są trwać na modlitwie razem z Maryją. Pierwsze historycznie udokumentowane bractwo założył w 1470 roku bł. Alanus de Rupe. W 1475 roku takie bractwo w Kolonii założył dominikanin Jakub Sprenger. Później w Niemczech i Francji pojawiają się kolejne, skupiając bardzo wielu wiernych. W księgach polskich bractw można znaleźć imiona królów i wielkich wodzów, m.in. Zygmunta Starego, Stefana Batorego, Jana III Sobieskiego, Tadeusza Kościuszki czy Kazimierza Pułaskiego. Obecnie polskie bractwa różańcowe liczą ok. 2 min członków. Przynależność do takiej wspólnoty daje duchowe korzyści (odpusty i modlitwa wspólnoty za poszczególnych członków za ich życia i po śmierci) oraz nakłada obowiązki, do których należą: odmówienie 15 tajemnic różańca w ciągu tygodnia, wzorowe życie chrześcijańskie, udział w miesięcznych nabożeństwach różańcowych i godne obchodzenie świąt Matki Bożej, z okazji których dostępuje się odpustu.

     Inną formą wspólnotowego nabożeństwa różańcowego jest tzw. różaniec nieustający. Powstał on mniej więcej w tym samym czasie, w pierwszej połowie XVII w., we Włoszech i Francji. Polega na tym, że jego członkowie losują sobie jedną godzinę w roku, w której odmawiają cały różaniec. Później przeniesiono to na miesiąc. W ten sposób w każdej godzinie trwa modlitwa różańcowa.

     W 1826 r. we Francji powstał Żywy Różaniec, który miał na celu odrodzenie wiary w społeczeństwie. Składa się on z 15-osobowych grup, nazywanych różami, zaangażowanych w życie parafii. Każda osoba z róży codziennie przez miesiąc odmawia jedną tajemnicę różańca, którą sobie wylosuje. W ten sposób grupa, którą kieruje tzw. zelator, codziennie odmawia cały różaniec. Żywy Różaniec, co miesiąc ma wspólne nabożeństwo, w czasie którego dokonuje się zmiana odmawianych tajemnic i naznaczana jest intencja modlitwy. Ta forma wspólnoty różańcowej działa w bardzo wielu polskich parafiach.

     Istnieje również Różaniec Rodzinny. Najczęściej przy okazji rekolekcji lub misji parafialnych rodziny deklarują się, co jest zapisywane w specjalnych księgach, że będą odmawiały wspólnie różaniec, który umacnia rodziny, napełnia je łaską i daje siłę do dobrego życia.

     3. Teologia różańca

     Wydawać się może, że różaniec jest modlitwą wyłącznie maryjną i rzeczywiście często tak jest pojmowany. W istocie jednak w jej centrum stoi Chrystus, Jego miłość, którą nas do końca umiłował. To prawda, że gdy odmawiamy różaniec, to Maryja uczy nas odkrywać i rozumieć Boże tajemnice. W Ewangelii czytamy: «Maryja zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu» (Łk 2,19) - «wszystkie te sprawy», czyli słowa i czyny Jezusa, verba et gęsta, jak to ujmuje łacińska formuła, które nam objawiają Boga. Modląc się na różańcu, stajemy się jakby naśladowcami Maryi. Ewangelia stopniowo wnika w obieg myśli człowieka, umacniając jego wiarę i przybliżając do Boga. W tej modlitwie Maryja jest z jednej strony orędowniczką z drugiej zaś, jako jedna z nas, ta która już doszła do pełnego zjednoczenia z Bogiem, jest potwierdzeniem i gwarancją Bożych obietnic i źródłem naszej nadziei - my zmierzamy tam, dokąd Ona już doszła.

     Różaniec jest modlitwą dwuwarstwową. Specyficzna technika modlitewna, która polega na powtarzaniu pacierzy jest przygotowaniem serca i umysłu do rozważania najważniejszych wydarzeń z życia Chrystusa i Jego Matki, które zarazem są dziejami naszego zbawienia. Rytm i melodyka słów w różańcu nieustannie podtrzymują więź z Bogiem, pozwalają w skupieniu rozważać tajemnice, budzą pragnienie głębszej wiary i otwierają człowieka na łaskę Bożą. Jan Paweł II w swoim liście O Różańcu Świętym napisał, że modlitwa ta należy do najlepszej i najbardziej wypróbowanej tradycji kontemplacji chrześcijańskiej.

     Tych wydarzeń, nazywanych tajemnicami, które rozważamy w różańcu jest obecnie, po wprowadzeniu tajemnic światła, dwadzieścia. Każdemu z nich odpowiada dziesiątka różańca, czyli jedno «Ojcze nasz», dziesięć "Zdrowaś Maryjo» i jedno «Chwała Ojcu...». Cztery części różańca są, zatem streszczeniem orędzia chrześcijańskiego, mówią, bowiem o Wcieleniu (cz. I), nastaniu, wraz z Chrystusem, Królestwa Bożego (cz. II), odkupieniu (cz. III) i wyniesieniu do chwały (cz. IV).

     Tajemnice radosne pomagają stopniowo zgłębiać prawdę, że Syn Boży stał się «Bogiem z nami», że zamieszkał w ludzkiej wspólnocie, stając się bratem każdego człowieka, przyjął na siebie ludzkie ciało i ludzki los.

   Tajemnice światła przedstawiają słowa i znaki Jezusa, który objawia Ojca, Jego hojność, miłosierdzie i miłość, Jego niesłychaną troskę o człowieka. Przez to objawienie Ojca i Jego miłości Chrystus ukazuje się jako "Światłość świata», jako ten, który «rzuca światło przez Ewangelię», a zarazem ogłasza, że wraz z Jego przyjściem nastało już królestwo Boże.

     W tajemnicach bolesnych odsłania się pełnia Bożej miłości, która jest silniejsza od całej potęgi zła, od lęku, pogardy i nienawiści.  Rozpamiętując w modlitwie te wydarzenia człowiek może sobie uświadomić za jak wielką cenę został wykupiony z mocy grzechu.

     Bóg pragnie, by wszyscy ludzie byli zbawieni i mogli razem z Maryją i wszystkimi świętymi cieszyć się życiem wiecznym w niebie. Ten Boży plan, wypełniony już wobec Maryi, rozważamy w tajemnicach chwalebnych.

     Wszystkie te wydarzenia są potwierdzeniem Bożych obietnic danych nam i są zapowiedzią naszej chwały. Pod koniec XIX wieku papież Leon XIII pisał, że Różaniec uczy mądrego przeżywania swojej codzienności (cz. I), swoich cierpień (cz. II) oraz nastawia na życie przyszłe (cz. III). Jan Paweł II uzupełnił to «antropologiczne» spojrzenie na różaniec, stwierdzając, że pozwala on pojąć prawdę o człowieku. Różaniec naprawdę 'pulsuje życiem ludzkim', by zharmonizować je z rytmem życia Bożego - napisał papież. Zatrzymując się w tej modlitwie nad tajemnicą Chrystusa, prawdziwego Boga i prawdziwego Człowieka, możemy jakby w zwierciadle Chrystusa i Jego świętego człowieczeństwa zobaczyć, rozpoznać i zrozumieć siebie i swoje życie.

     Jan Paweł II kończy swój list apostolski o różańcu gorącym wezwaniem: Modlitwa tak łatwa a równocześnie tak bogata, naprawdę zasługuje, by wspólnota chrześcijańska ponownie ją odkryła. I nieco dalej dodaje: Oby ten mój apel nie popadł w zapomnienie niewysłuchany!


BOGU CO BOSKIE

29 Niedziela zwykła - 18.10.2020 r.


Cel nie uświęca środków. Stąd konieczne jest, aby dzieci światłości postępowały w mocy Ducha Świętego, kierując się w swoim działaniu wiarą, nadzieją i miłością, dążąc do prawdy uczciwie i rzetelnie. Szanując przeciwnika, ale też w porę demaskując wszelkie podstępne działania dzięki darom mądrości i roztropności.

Dzisiejsza liturgia słowa pozwala uchwycić wyraźny kontrast pomiędzy metodami stosowanymi w walce o prawdę między synami królestwa Bożego – uczniami Chrystusa, a synami ciemności, którzy, wykorzystując podstępne metody, walczą z prawdą i jej głosicielami.

W pierwszym czytaniu z Księgi Izajasza autor przedstawia Cyrusa jako pasterza i pomazańca powołanego przez Boga Izraela. Wyjątkowa pozycja tego perskiego władcy pochodzi od Boga, który jest jedynym Panem nieba i ziemi. Jego wyznawcy, w odróżnieniu od samego Cyrusa i jego poddanych, znają tego Boga i tylko do Niego należą.

W drugim czytaniu Apostoł Paweł wyraża wdzięczność Bogu, który sprawił, że adresaci jego listu odpowiedzieli na Boże wybranie. Stało ono się rzeczywistością dzięki działalności apostołów i ich współpracowników. A wszystko dokonało się mocą Ducha Świętego.

W Ewangelii są ukazane granice władzy świeckiej. Tylko sprawy do niej należące powinny być jej poddane. Jezus nie wyjaśnia, co jest pod władzą Boga. Odpowiedź przynosi Jego dalsze nauczanie w świątyni (usłyszymy je w przyszłą niedzielę). Człowiek stworzony na obraz i podobieństwo Boga ma należeć jedynie do tego, który go stworzył.

Władza, która jest konieczna, pochodzi od Boga, nie od człowieka. I Bogu, a nie człowiekowi, w ostatecznym rozrachunku podlega.


 

„A Ja, gdy zostanę nad ziemię wywyższony,

przyciągnę wszystkich do siebie”.

J  12, 32

W KRZYŻU CHRYSTUSA RODZI SIĘ NASZA NADZIEJA | Parafia pw. Chrystusa Króla w  Sanoku




Rozmowy o zjednoczeniu wiary z życiem codziennym, o znaczeniu parafii i Kościoła w życiu wiernych, a także o parafii jako wspólnocie wspólnot i wartości życia rodzinnego znajdą czytelnicy w książce pt.

„Zjednoczyła nas wiara”.

Redaktorem książki jest ks. prał. Stanisław Jasionek, wykładowca teologii moralnej oraz pedagogiki i proboszcz parafii Świętych Pierwszych Męczenników Polski w Częstochowie. Publikacja ukazała się w Częstochowskim Wydawnictwie Archidiecezjalnym „Regina Poloniae”. Prezentacja książki odbyła się wieczorem 25 czerwca w kościele Świętych Pierwszych Męczenników Polski w Częstochowie.

 
– Książka jest świadectwem wiary naszych parafian, którzy opowiadają o swoim życiu, wierze, rodzinie. Praca nad książką trwała dwa lata. Wywiady zawarte w tej publikacji pokazują, że życie nie jest grą na niby, ale jest ono zadaniem, które każdy z nas musi wypełnić – powiedział w rozmowie z Niedzielą ks. prał. Stanisław Jasionek.

– Ta publikacja pokazuje różne wymiary wiary. Ukazuje także bardzo konkretnie soborową wizję parafii jako wspólnotę wspólnot. Wszyscy rozmówcy są z naszej parafii – kontynuował ks. Jasionek.

Zdaniem ks. Jasionka „publikacja może posłużyć również do badań socjologicznych oraz z zakresu teologii pastoralnej, odnośnie tego jak dzisiaj parafianie rozumieją swoją obecność i zaangażowanie w życie parafii”.

– Wiara jest łaską, ale potrzebuje wcielenia, kształtu. Historia naszego życia jest historią zbawienia. Ważne jest, żeby człowiek umiał tę historię czytać – mówił w trakcie prezentacji książki ks. prał. Marian Duda.

– Wiara osobista odnajduje się w wierze wspólnotowej. Publikacja zawiera ślady wiary, które trzeba przekazać następnym pokoleniom – dodał ks. Duda.

Natomiast ks. Daniel Bunia, który zrobił m.in. projekt okładki do książki podkreślił,że „publikacja jest wkładem w rozwój wiary. Człowiek, który żyje wiara wydaje owoce wiary” – To dlatego okładka jest zilustrowaniem fragmentu Ewangelii o winnym krzewie – dodał ks. Bunia.

– W czasach kiedy walczy się z Kościołem i słabnie wiara ta książka jest świadectwem tego, że można żyć każdego dnia wiarą. Wiara zjednoczyła tych, którzy pytali i tych, którzy zechcieli na pytania odpowiedzieć – podkreśliła Irena Karpeta.

Zdaniem bp. Antoniego Długosza ta książka „pozwala nam dowiedzieć się jak parafianie starają się zrealizować swoje życie w łączności z wiarą, słowem Bożym i sakramentami”. – Wierni, którzy dzielą się swoim świadectwem pokazują również odpowiedzialność za parafię – podkreślił bp Długosz, który podczas prezentacji książki zaśpiewał m.in. piosenkę o wierze.

Książka zawiera 49 wywiadów z kapłanami, lekarzami, ludźmi nauki, profesorami akademickimi, ludźmi kultury, nauczycielami, osobami zaangażowanymi w życie parafii. W rozmowach wzięło udział 57 osób. Publikacja powstała w latach 2018-2020. Wywiady do książki przeprowadzili: ks. prał. Stanisław Jasionek, Irena Karpeta i Mieczysława Dąbrowska.

Parafia p.w. św. Benedykta, Jana, Mateusza, Izaaka i Krystyna Pierwszych Męczenników Polski została erygowana 5 maja 1990 r. przez bp. Stanisława Nowaka. Pierwszym proboszczem parafii i budowniczym świątyni w latach 1990-2014 był ks. Andrzej Filipecki.


 

               

 

Konto naszej parafii:

Bank Pekao S.A.      69 1240 1213 1111 0010 9797 8865

               


    


 

 

Kontakt

tel. 34 322-71-10

e-mail: stjasionek@op.pl

Godziny Mszy świętych

Niedziela: 8.00, 9.30, 11.00, 12.15, 17.00
Sobota - Msza św. niedzielna: 18.00 poprzedzona nieszporami: 17.40
Dni powszednie: 8.00, 18.00

Adres

ul. Obrońców Westerplatte 37
42-200   CZĘSTOCHOWA

Kancelaria parafialna

Czynna od poniedziałku do piątku

od godz. 16,30 do 17,30

w soboty i dni świąteczne 

kancelaria nieczynna

telefon: 34 322-71-10

 

 

Spowiedź św.

Spowiadamy przed każdą Mszą św. oraz gdy istnieje taka potrzeba w jej trakcie. W pierwsze piątki miesiąca spowiedź św. odbywa się w godz. od 17.00 do 18.30. Zapraszamy!